تفسیر نور (محسن قرائتی)
الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ بِغَيْرِ حَقٍّ إِلَّا أَنْ يَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ وَ لَوْ لا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَهُدِّمَتْ صَوامِعُ وَ بِيَعٌ وَ صَلَواتٌ وَ مَساجِدُ يُذْکَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ کَثِيراً وَ لَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ «40»
(مظلومان مورد تهاجم،) کسانى هستند که به ناحق از خانه و کاشانهى خود رانده شدند (و گناهى نداشتند) جز اين که مىگفتند: پروردگار ما خداى يکتا است و اگر خداوند (ظلم و تجاوز) بعضى از مردم را به وسيلهى بعضى ديگر دفع نکند، صومعهها و کنيسهها و کليساها و مساجدى که نام خداوند در آنها بسيار برده مىشود ويران مىگردد، و قطعاً خداوند کسى که (دين) او را يارى کند، يارى مىدهد، همانا خداوند نيرومند شکست ناپذير است.