1- علم آن است که به انسان قدرت تشخيص حقّ از باطل را بدهد. (و تنها محفوظات تقليدى و سطحى نباشد). و ليعلم انه الحق ...
2- گاهى بهره بردارىها و برداشتهاى مادى يا معنوى، مربوط به خلق و خوى شخصى افراد است. يک القاى شيطانى براى افراد سنگدل فتنه است ولى براى اهل علم، کليد شناخت مىشود. «ليعلم»
3- علم، يک موهبت الهى است که به افراد داده مىشود. «أُوتُوا»
4- اهل علم نبايد سنگدل و بيمار دل باشند. زيرا در اين آيه، «أُوتُوا الْعِلْمَ» در برابر «فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ وَ الْقاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ»- که در آيهى قبل آمده- قرار گرفته است.
5- علم از اوست «أُوتُوا الْعِلْمَ»، حقّ از اوست «الْحَقُّ مِنْ رَبِّکَ»، هدايت هم از اوست. «إِنَّ اللَّهَ لَهادِ الَّذِينَ»
6- علم، ايمان وخضوع از مراحل تکامل انسان است. «أُوتُوا الْعِلْمَ، فَيُؤْمِنُوا، فَتُخْبِتَ»
7- هر کس گام اوّل ايمان را برداشت، خداوند او را به گامهاى بعد هدايت مىکند. فَيُؤْمِنُوا ... إِنَّ اللَّهَ لَهادِ الَّذِينَ