1- مطالعهى آفرينش، هم ايمان آفرين است و هم عشق آفرين. «أَ لَمْ تَرَ»
2- تسخير جهان هستى، به ارادهى خداست. «أَنَّ اللَّهَ سَخَّرَ لَکُمْ»
3- انسان مىتواند بر زمين و پديدههاى آن غالب شود و حقّ مشروع اوست.
«سَخَّرَ لَکُمْ» (انسان شريفترين پديدههاى زمين است).
4- سير طبيعت، در مسير ارادهى خداوند است. «تَجْرِي فِي الْبَحْرِ بِأَمْرِهِ»
5- آسمان و اجرام آن ساقط شدنى است و خداوند آنها را نگاه داشته است.
«يُمْسِکُ»
6- برپائى نظام آفرينش و مصونيّت آن از فروپاشى به حفظ دائمى خداوند نيازمند است. «يُمْسِکُ»
7- قوانين طبيعى، مانع ارادهى الهى نيست. «إِلَّا بِإِذْنِهِ»
8- دليل الطاف الهى، رأفت و لطف اوست. «إِنَّ اللَّهَ بِالنَّاسِ لَرَؤُفٌ رَحِيمٌ»
رام بودن طبيعت براى انسان، حرکت کشتى در دريا و امنيّت زمين از برخورد کرات آسمانى به آن جلوههاى رأفت و رحمت گسترده الهى است. سَخَّرَ لَکُمْ ... تَجْرِي فِي الْبَحْرِ ... يُمْسِکُ السَّماءَ ... لَرَؤُفٌ رَحِيمٌ
9- همهى مردم مورد لطف خداوند هستند. بِالنَّاسِ لَرَؤُفٌ ...
تفسير نور(10جلدى)، ج6، ص: 67