تفسیر نور (محسن قرائتی)
مَنِ اهْتَدى فَإِنَّما يَهْتَدِي لِنَفْسِهِ وَ مَنْ ضَلَّ فَإِنَّما يَضِلُّ عَلَيْها وَ لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى وَ ما کُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّى نَبْعَثَ رَسُولًا «15»
هر کس هدايت يافت، پس همانا به سود خويش هدايت يافته است و هر کس گمراه شد، تنها به زيان خويش گمراه شده است و هيچ کس بار گناه ديگرى را به دوش نمى‌کشد و ما هرگز عذاب کننده نبوده‌ايم، مگر آنکه پيامبرى بفرستيم (و اتمام حجّت کنيم).
«1». بحار، ج 70، ص 73.
«2». پدرى از فرزندش خواست تمام کردار يک روزش را بنويسد، فرزند انجام داد. روز ديگر باز پدر همان تقاضا را تکرار کرد. فرزند به جزع افتاد که اين کار دشوار است، معافم بدار. پدر گفت: فرزند عزيزم! اينگونه تمام اعمالت ثبت مى‌شود و البتّه در قيامت کشف شده و از کردارت شرمنده خواهى شد. (تفسير کشف‌الاسرار)
جلد 5 - صفحه 31