در سال دوم هجرى که مسلمانان در جنگ بدر پيروز شدند، خداوند وعده داد که در جنگ‌هاى آينده نيز پيروز مى‌شوند. در سال بعد که جنگ احد واقع شد، پيامبر صلى الله عليه و آله پنجاه نفر مسلح را براى حفاظت از درّه‌ها و کوهها نصب کرد. چون جنگ شروع شد، در آغاز مسلمانان حمله کرده و نفس دشمن را گرفته و آنها را شکست دادند، اما متأسّفانه در بين آن پنجاه نفر که مسئول حفاظت از کوه بودند، اختلاف شد، عدّه‌اى گفتند: پيروزى ما قطعى است، پس به سراغ جمع غنائم برويم و عدّه‌ى کمى همچنان سنگرها را حفظ کردند. دشمنِ شکست خورده، از همان منطقه‌اى که بدون محافظ مانده بود حمله کرد و اين بار مسلمانان ضربه‌ى سنگينى خوردند و شهداى بسيارى دادند، تا آنجا که جان پيامبر در معرض خطر قرار گرفت و بسيارى از مسلمانان پا به فرار گذاشتند.
پس از پايان جنگ، مسلمانان از پيامبر صلى الله عليه و آله انتقاد مى‌کردند که مگر خدا به ما وعده‌ى پيروزى نداده بود، پس چرا شکست خورديم؟ اين آيه پاسخ مى‌دهد که وعده‌ى خدا راست و درست بود، ولى سستى و نزاع و نافرمانى عاملِ شکست شما شد.