تفسیر نور (محسن قرائتی)
«153» إِذْ تُصْعِدُونَ وَ لا تَلْوُونَ عَلى أَحَدٍ وَ الرَّسُولُ يَدْعُوکُمْ فِي أُخْراکُمْ فَأَثابَکُمْ غَمًّا بِغَمٍّ لِکَيْلا تَحْزَنُوا عَلى ما فاتَکُمْ وَ لا ما أَصابَکُمْ وَ اللَّهُ خَبِيرٌ بِما تَعْمَلُونَ
(به خاطر بياوريد) هنگامى که (در جنگ احد به هنگام فرار، از کوه) بالا مى‌رفتيد و به هيچ کس توجّه نمى‌کرديد، (در حالى که) پيامبر شما را از پشت سرتان فرا مى‌خواند (که به جاى خود برگرديد). پس به سزاى آن، خداوند غمى بر غم‌هايتان افزود تا ديگر بر آنچه (از غنائم) از کفتان رفته يا (از آسيب و زخم) بر سرتان آمد، اندوه نخوريد و (بدانيد که) خداوند به آنچه انجام مى‌دهيد، آگاه است.