پیام‌های تفسیر نور

1- ايمان و توبه‌ى موسمى و موضعى ارزشى ندارد. مَسَّکُمُ الضُّرُّ ... 2- در گرداب خطر، انسان يکتاپرست مى‌شود، «إِلَّا إِيَّاهُ» و نارسايى همه‌ى اسباب ظاهرى و پندارى روشن مى‌گردد. «ضَلَّ مَنْ تَدْعُونَ» 3- فاصله گرفتن از وسايل مادّى، عامل درک بهتر حقايق است. «مَسَّکُمُ الضُّرُّ فِي الْبَحْرِ ضَلَّ مَنْ تَدْعُونَ إِلَّا إِيَّاهُ» 4- جز خداوند، هر معبودى محو و نابود مى‌شود. «ضَلَّ مَنْ تَدْعُونَ إِلَّا إِيَّاهُ» 5- دعاى خالصانه مستجاب مى‌شود. «إِلَّا إِيَّاهُ فَلَمَّا نَجَّاکُمْ» 6- آسايش، عامل غفلت است. «نَجَّاکُمْ إِلَى الْبَرِّ أَعْرَضْتُمْ» 7- جاذبه‌هاى دنيا به قدرى دلفريب است که انسان پس از ساعتى نجات از مهلکه، همه چيز را فراموش مى‌کند. فَلَمَّا نَجَّاکُمْ‌ ... أَعْرَضْتُمْ‌ 8- فراموش کردن خداوند پس از نجات، جلوه‌ى روشن کفران است. «وَ کانَ الْإِنْسانُ کَفُوراً» تفسير نور(10جلدى)، ج‌5، ص: 92