1- رفاه و آسايش، زمينه ساز غفلت است. «إِذا أَنْعَمْنا أَعْرَضَ»
2- انسان به جاى اينکه نعمت را از خدا بداند و به او بگرود، آن را از فکر، استعداد، نبوغ و کار خود مى‌پندارد و خدا را رها مى‌کند. «نَأى بِجانِبِهِ»
3- نعمت‌ها از خداست، ولى شرّ وبدى از عملکرد خودماست. «أَنْعَمْنا مَسَّهُ الشَّرُّ»
4- انسان آن قدر ضعيف است که با نعمتى، گرفتار غفلت شده و با سختى و حادثه‌ى کوچکى، نا اميد مى‌شود. إِذا أَنْعَمْنا ... أَعْرَضَ إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ کانَ يَؤُساً