1- نعمتها را از خداوند بدانيم و مغرور نشويم، زيرا بقا و زوال نعمتها به ارادهى اوست. «لَنَذْهَبَنَّ بِالَّذِي أَوْحَيْنا»
2- هيچ کس در برابر قهر الهى نمىتواند نقشى داشته باشد. «ثُمَّ لا تَجِدُ»
3- نزول کتب آسمانى و وحى، از شئون ربوبيّت خداوند و در مسير تربيت انسان است. بِالَّذِي أَوْحَيْنا ... إِلَّا رَحْمَةً مِنْ رَبِّکَ
4- قرآن، فضل بزرگ الهى است. أَوْحَيْنا ... إِنَّ فَضْلَهُ کانَ عَلَيْکَ کَبِيراً چون خداوند بزرگ و والاست، لطف او نيز بزرگ، و فضل بزرگ او مخصوص پيامبر است.