کسانى که داراى منطق درستى نيستند، نقطه‌ى قوّت را نقطه ضعف مى‌پندارند. انسان بودنِ پيامبر نقطه‌ى قوّت است، نه ضعف. چون به خاطر داشتن غرائز و اميال و مشکلات، درد انسان‌ها را درک مى‌کند و مى‌تواند الگوى عملى باشد و نسخه‌ى مفيدى ارائه بدهد.
بر طبق آيات قرآن، بهانه‌هاى کفّار براى ايمان نياوردن، از اين قرار است:
الف: چرا انبيا انسان‌هايى همچون ما هستند؟
پاسخ: بهترين نوع تبليغ آن است که همراه با نمونه‌ى عملى و ارائه الگو باشد.
ب: اگر بناست انسانى پيامبر باشد، چرا فلانى از فلان خانواده يا شهر نباشد؟
جلد 5 - صفحه 119
پاسخ: تقسيمات مردم براساس خيال و معيارهاى مادّى است، امّا نزول و دريافت وحى لياقت مى‌خواهد.
ج: چرا خود ما پيامبر نباشيم؟
پاسخ: نبوّت مقامى بس والا، حتّى برتر از مقام فرشتگان است و هر انسانى با هر سابقه‌اى سزاوار پيامبرى نيست.
د: چرا فرشتگان برخود ما فرود نمى‌آيند؟
پاسخ: نزول فرشته بر کسانى است که سابقه انحراف و گناهى نداشته باشند وگرنه هر روز دروغ و انحرافى را به نام وحى براى مردم مى‌آورند.