«خَبَتْ»، به معناى فروکش کردن شعله است. و «سعير»، به معناى شعلهور شدن آتش و از نامهاى جهنّم است.
سؤال: اگر گمراهان در قيامت، کر و کور و لالند، پس چگونه در آيات ديگر، از ديدن آتش؛ «رَأَى الْمُجْرِمُونَ النَّارَ» «1»، يا شنيدن صداى دوزخ؛ «سَمِعُوا لَها تَغَيُّظاً وَ زَفِيراً» «2»، يا فرياد و شيون آنان؛ «دَعَوْا هُنالِکَ ثُبُوراً» «3» سخن به ميان آمده است؟
پاسخ: مراحل و مواقف قيامت متفاوت و متعدّد است. در هر موقفى ممکن است حالتى باشد که در مرحلهى بعد از آن نباشد. «4»