«يَخِرُّونَ»، از «خرير»، به معناى صداى آبى است که از بلندى سرازير مى‌شود. همچنين به کسانى که براى خدا بى‌اختيار به سجده مى‌افتند در حالى که صدايشان به تسبيح بلند است نيز گفته مى‌شود.
به چانه افتادن، کنايه از نهايت تواضع و تسليم است که علاوه بر پيشانى، همه‌ى صورت و چانه هم بر روى خاک قرار مى‌گيرد.