1- در سخن گفتن و تصميمگيرى خدا را فراموش نکنيم. وَ لا تَقُولَنَ ...
2- هرگز خود را مستقل از خدا ندانيم و بطور قطع از انجام کارى هر چند کوچک، در آينده خبر ندهيم. لا تَقُولَنَ ... إِنِّي فاعِلٌ ...
3- به امکانات و توان خود تکيه نکنيم، که فراهم بودن مقدّمات، تضمين کننده انجام قطعى کار نيست. لا تَقُولَنَ ... إِنِّي فاعِلٌ ... در آنچه هم يقين داريم، بايد «ان شاءاللّه» بگوييم.
4- انسان پيوسته نيازمند خداست و در هر کارى بايد خود را وابسته به ارادهى الهى بداند. لا تَقُولَنَّ لِشَيْءٍ إِنِّي فاعِلٌ ...
5- جبران از دست رفتهها لازم است. «وَ اذْکُرْ رَبَّکَ إِذا نَسِيتَ»
6- پيامبران نيز به تعليم و هدايت الهى نياز داشتهاند. «قُلْ عَسى أَنْ يَهْدِيَنِ رَبِّي»
7- اظهار اميدوارى به امدادهاى الهى، از شيوههاى صحيح دعاست. عَسى ...
8- هدايت مراحلى دارد و همهى آنها به دست خداوند است. أَنْ يَهْدِيَنِ رَبِّي لِأَقْرَبَ مِنْ ...
«1». تفسير نورالثقلين.
«2». تفسير کشفالاسرار.
جلد 5 - صفحه 160
9- بايد راه ميانبُر ونزديکترين راه به حقّ و صواب را پيدا کرد. لِأَقْرَبَ مِنْ هذا ...
10- رسيدن به رشد برتر، آرزوى انبياست. عَسى أَنْ يَهْدِيَنِ رَبِّي لِأَقْرَبَ ...
11- براى انبيا نيز رشد و رسيدن به مراحل بالاتر وجود دارد. «عَسى أَنْ يَهْدِيَنِ رَبِّي لِأَقْرَبَ مِنْ هذا رَشَداً»
12- تداوم ذکر خدا، کوتاهترين راه رسيدن به رشد است. وَ اذْکُرْ رَبَّکَ ... عَسى أَنْ يَهْدِيَنِ رَبِّي لِأَقْرَبَ مِنْ هذا رَشَداً