تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ أُحِيطَ بِثَمَرِهِ فَأَصْبَحَ يُقَلِّبُ کَفَّيْهِ عَلى ما أَنْفَقَ فِيها وَ هِيَ خاوِيَةٌ عَلى عُرُوشِها وَ يَقُولُ يا لَيْتَنِي لَمْ أُشْرِکْ بِرَبِّي أَحَداً «42»
و (سرانجام) فرآورده‌هاى آن (مرد مغرور، با قهر الهى) احاطه شد، پس او چنان شد که دو دست خويش را به خاطر خرجهايى که در باغ کرده بود (از شدّت حسرت) برهم مى‌ماليد، در حالى که آن (باغ وتاکستان) بر داربست‌هايش فروريخته بود و مى‌گفت: اى کاش کسى را شريک پروردگارم قرار نمى‌دادم.