«مَنّ»، به معناى سنگى است که براى وزن کردن اجسام بکار مى‌رود و اعطاکردن هر نعمت سنگين و گرانبهايى را منّت گويند. امّا سنگين و بزرگ جلوه دادنِ کارهاى کوچک، ناپسند است. بنابراين بخشيدن نعمت بزرگ، نيکو ولى بزرگ‌نمايى جلوه دادن نعمت‌هاى
جلد 1 - صفحه 642
کوچک، ناپسند است. «1»
بعثت انبيا از ميان مردم داراى برکاتى است:
الف: مردم سابقه او را مى‌شناسند و به او اعتماد مى‌کنند.
ب: الگوى مردم در اجراى دستورات و فرامين الهى هستند.
ج: درد آشنا و شريک غم و شادى مردمند.
د: در دسترس مردم هستند.
همچنان که حضرت على عليه السلام در نهج البلاغه استفاده مى‌شود، در دوره جاهليّت مردم نه فرهنگ سالم داشتند و نه از بهداشت بهره‌مند بودند.
برادر ايشان، جعفر طيّار نيز در هجرت به حبشه، در برابر نجاشى اوضاع دوره جاهلى را چنين ترسيم مى‌کند: «کنّا أهل الجاهليّة نعبد الاصنام و نأکل الميتة و نأتى الفواحش و نقطع الارحام و نُسى‌ء الجوار يأکل القوى منا الضعيف حتّى بعث اللّه رسولا ...» ما بت‌پرستانى بوديم که در آن روزها مردارخوار و اهل فحشا و فساد بوديم، با بستگان قطع رابطه و با همسايگان بدرفتارى مى‌کرديم، قدرتمندان ما حقوق ناتوانان را پايمال مى‌کردند تا اين‌که خداوند پيامبرش را مبعوث کرد .... «2»