خداوند براى هر کارى، علّتى را مقرّر کرده است و هر يک از پيروزى و کاميابىها و شکيت و ناکامىها دليلى دارند. علّت شکست شما در احد اين بود که سست شده و ناهماهنگى کرديد و براى جمع آورى غنائم حرص ورزيديد که در آيه قبل فرمود: «هُوَ مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِکُمْ» اين آيه مىفرمايد: هر يک از انتخابهاى شما، ميان اتحاد يا تفرقه، جدّى بودن يا سست شدن، در مدار ارادهى الهى است. اوست که به شما قدرت انتخاب مىدهد و هر راهى برگزينيد، به نتيجه آن مىرسيد. «ما أَصابَکُمْ ... فَبِإِذْنِ اللَّهِ»