1- ايمان و عمل صالح، شرط دريافت نعمتهاى بهشتى است. آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ کانَتْ لَهُمْ ...
2- در تربيت، هشدار در کنار بشارت و پاداش در مقابل عذاب لازم است. در چند آيهى قبل، وسيلهى پذيرايى از کافران دوزخ بيان شد، «أَعْتَدْنا جَهَنَّمَ
«1». تفسير مجمعالبيان.
جلد 5 - صفحه 235
لِلْکافِرِينَ نُزُلًا» و در اينجا فردوس وسيلهى پذيرايى از مؤمنان است. «کانَتْ لَهُمْ جَنَّاتُ الْفِرْدَوْسِ نُزُلًا»
3- انسان در هر جا به مدّت طولانى ساکن شود، خسته مىشود واگر جاى بهترى ببيند، آرزوى انتقال به آنجا را دارد، ولى با وجود جاودانگى بهشت، هرگز بهشتيان آرزوى انتقال از آن را ندارند. «لا يَبْغُونَ عَنْها حِوَلًا»