1- سنّت خداوند بر آن است که شکر را وسيلهى ازدياد نعمت قرار داده و اين سنّت را قاطعانه اعلام کرده است. «تَأَذَّنَ رَبُّکُمْ»
شکر نعمت نعمتت افزون کند
کفر نعمت از کفت بيرون کند.
2- خدا براى تربيت ما، شکر را لازم کرد نه آنکه خود محتاج شکر باشد. «رَبِّکُمْ»
3- با شکر، نه تنها نعمتهاى خداوند بر ما زياد مىشود، بلکه خود ما نيز رشد پيدا مىکنيم، زياد مىشويم و بالا مىرويم. «لَأَزِيدَنَّکُمْ»
4- کيفر کفران نعمت، تنها گرفتن نعمت نيست، بلکه حتّى گاهى نعمت سلب نمىشود، ولى به صورت نقمت و استدراج در مىآيد تا شخص، کمکم سقوط کند. «لَئِنْ کَفَرْتُمْ إِنَّ عَذابِي لَشَدِيدٌ»