در آيات قبل، سخن از خسران و محروميّت ستمگران لجوج بود، «وَ خابَ کُلُّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ» اين آيه توضيح همان خسارت است.
خداوند بدى‌هاى مؤمنان را در شرايطى به نيکى‌ها وحسنات تبديل مى‌کند، «يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ» «1» ولى اعمال بد کفّار، حسناتشان را نابود مى‌کند، «کَرَمادٍ اشْتَدَّتْ بِهِ الرِّيحُ» و در آيات ديگر آمده است: «حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ» «2» يعنى اعمالشان محو مى‌شود.
قرآن در آيات زيادى مسأله‌ى پوچ شدن و بى‌ثمر بودن اعمال کفّار را مطرح کرده است: از جمله مى‌فرمايد: «وَ قَدِمْنا إِلى ما عَمِلُوا مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْناهُ هَباءً مَنْثُوراً» «3» ما اعمال آنها را مى‌آوريم و پوچ مى‌کنيم. و اگر درباره‌ى کفّار مى‌خوانيم: «فَلا نُقِيمُ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَزْناً» «4» در قيامت ميزانى براى کفار به‌پا نمى‌کنيم، شايد اشاره به همين مطلب باشد.