جز خداوند و ايمان به او، همه چيز فانى است، «کُلُّ شَيْءٍ هالِکٌ إِلَّا وَجْهَهُ» «2» و چيزى که فانى است نمىتواند براى هميشه ثمر دهد، ولى هر کارى که رنگ خدايى دارد ابدى است، «ما عِنْدَکُمْ يَنْفَدُ وَ ما عِنْدَ اللَّهِ باقٍ» «3» آرى، رنگ خدايى ثابت است و ساير رنگها از بين
«1». ابراهيم، 27.
«2». قصص، 88.
«3». نحل، 96.
جلد 4 - صفحه 410
مىروند. «وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً» «1»
درخت ايمان همواره ثمر مىدهد و مومن در همه حال به ياد خدا و در پى انجام وظيفه است، در رفاه يا سختى، در خوشى يا ناخوشى، در فقر و غنى.
هنگام تهديد ستمگران، تا پاى جان مقاومت مىکند. «إِنَّا إِلى رَبِّنا راغِبُونَ» «2»
هنگام تبليغ، چشم داشتى به ديگران ندارد. «إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ» «3»
هنگام خشم، براى رضاى او خود را نگاه مىدارد. «وَ الْکاظِمِينَ الْغَيْظَ» «4»
هنگام ازدواج، بر او توکّل مىکند. «إِنْ يَکُونُوا فُقَراءَ يُغْنِهِمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ» «5»
هنگام عبادت و اطاعت، قصد قربت دارد. «إِنَّ صَلاتِي وَ نُسُکِي وَ مَحْيايَ وَ مَماتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ» «6»
هنگام فقر، نزد اغنيا نمىرود واهل تملّق نيست. «رَبِّ إِنِّي لِما أَنْزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ» «7»
هنگام پيروزى يا شکست در جبههى نبرد، چون به وظيفهى خود عمل کردهاند، خوشحال است. «إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ» «8»
آرى! ايمان به خداوند متعال، همچون درختى است که ميوهى آن در هر لحظه، در دنيا و برزخ و قيامت انسان را کامياب مىکند. «تُؤْتِي أُکُلَها کُلَّ حِينٍ» ولى مال و مقام و فرزند و نعمتهاى ديگر، همچون درختى است که تنها چند روز ميوه مىدهد، آن هم ميوهاى بسيار اندک. بگذريم که گاهى همين مال و مقام و فرزند، هيچ ميوهاى ندارند و تنها وسيلهى شکنجه روحى انسان مىشوند. «إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ بِها» «9»