1- انتخاب مسکن انبيا بر اساس نماز وعبادت بود. «أَسْکَنْتُ- لِيُقِيمُوا الصَّلاةَ»
2- ديندارى، گاهى با آوارگى، هجرت، دورى از خانواده و محروميّت از امکانات رفاهى همراه است. «أَسْکَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ»
3- کعبه واطراف آن در زمان حضرت ابراهيم نيز محترم و داراى محدوديّت و ممنوعيّت بوده است. «بَيْتِکَ الْمُحَرَّمِ»
4- محور و مقصد حرکت ابراهيم نماز است. «رَبَّنا لِيُقِيمُوا الصَّلاةَ»
5- اهل نماز، بايد محبوب باشد. «لِيُقِيمُوا الصَّلاةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ»
6- نماز در اديان قبل نيز بوده است. «لِيُقِيمُوا الصَّلاةَ»
«1». قصص، 57.
جلد 4 - صفحه 423
7- محبوبيّت و گرايش دلها به دست خداست. فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً ...
8- همهى مردم لياقت دوست داشتن اولياى خدا را ندارند. «مِنَ النَّاسِ»
9- مردان خدا، دنيا را براى هدفى عالى مىخواهند. «مِنَ الثَّمَراتِ لَعَلَّهُمْ يَشْکُرُونَ»