در آياتى که تاکنون درباره‌ى حضرت ابراهيم در اين سوره خوانده‌ايم، او از خداوند هفت درخواست دارد: امنيّت مکّه، دور ماندن از بت‌پرستى، توجّه قلوب و افکار مؤمنان نسبت به فرزندان و مکتب او، بهره‌مند شدن ذريّه‌ى او از ثمرات، توفيق اقامه‌ى نماز، قبول شدن
جلد 4 - صفحه 425
دعاها و آمرزش براى خود و والدين و همه‌ى مؤمنان.
«وَ هُوَ أَلَدُّ» تنها به پدر واقعى گفته مى‌شود، ولى «أب» به غير پدر از جمله به عمو و پدرزن نيز گفته مى‌شود. چون والدين ابراهيم مؤمن بودند، لذا در اين آيه حضرت ابراهيم به والدين خود دعا مى‌کند، ولى در آيات ديگر که «أب» بکار رفته و مراد عموى ابراهيم است، به دليل مشرک بودن او، حضرت از او بيزارى مى‌جويد.
در آيه‌ى 133 بقره نيز خوانديم که فرزندان يعقوب در پاسخ پدر که پرسيده بود: «ما تَعْبُدُونَ مِنْ بَعْدِي» پس از من چه چيز را مى‌پرستيد؟ گفتند: «نَعْبُدُ إِلهَکَ وَ إِلهَ آبائِکَ إِبْراهِيمَ وَ إِسْماعِيلَ» ما پروردگار تو و پروردگار پدرانت ابراهيم و اسماعيل را مى‌پرستيم. با آنکه اسماعيل عموى يعقوب است، ولى به عمو «أب» گفته شده است.