1- بسيارى از انسان‌ها از سرنوشت پيشينيان عبرت نمى‌گيرند و با آنکه در جاى آنان نشسته‌اند، همه چيز را فراموش مى‌کنند. «سَکَنْتُمْ فِي مَساکِنِ الَّذِينَ ظَلَمُوا»
2- خداوند اتمام حجّت مى‌کند. «الَّذِينَ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ، ضَرَبْنا لَکُمُ الْأَمْثالَ» (هم عذاب امّت‌هاى قبل را بيان مى‌کند و هم با مثال‌هاى متعدّد، مسايل را روشن مى‌سازد.)
3- سنّت‌هاى خدا بر تاريخ و جامعه ثابت و حاکم است. «تَبَيَّنَ لَکُمْ کَيْفَ فَعَلْنا بِهِمْ»
«1». غافر، 11.
«2». سجده، 12.
«3». فاطر، 37.
تفسير نور(10جلدى)، ج4، ص: 429