1- قرآن، مايه‌ى تبليغ است ومبلّغان بايد مايه‌ى تبليغى خود را از قرآن بگيرند.
«هذا بَلاغٌ»
2- قرآن، کتاب توحيد است و از قرآن بايد مُوحّد ساخته شود. هذا بَلاغٌ ... لِيَعْلَمُوا أَنَّما هُوَ إِلهٌ واحِدٌ
3- ابلاغ به تنهايى کافى نيست، انذار نيز لازم است. (آرى، هدفِ تبليغ، انذار است.) «وَ لِيُنْذَرُوا»
4- دانستن کافى نيست، توجّه و تذکّر نيز لازم است. «لِيَعْلَمُوا- لِيَذَّکَّرَ»
5- انس با قرآن، هم معرفت و شناخت به انسان مى‌دهد، «لِيَعْلَمُوا» و هم با تذکّر و پند، آدمى را به اعمال خير تشويق مى‌کند. «لِيَذَّکَّرَ»
6- قرآن، براى عموم مردم ابلاغ است، امّا تنها صاحبان عقل متذکّر مى‌شوند و از آن پند مى‌گيرند. «وَ لِيَذَّکَّرَ أُولُوا الْأَلْبابِ»
آرى، اگر به رهنمودهاى قرآن با جان و دل توجّه کنيم، انسان موحّد و متذکّرى مى‌شويم. انشاء اللَّه
«الحمدللّه ربّ العالمين»
جلد 4 - صفحه 437
سوره حِجر
اين سوره داراى نود و نه آيه است و به گفته مشهور پنجاه ودومين سوره مى‌باشد که قبل از هجرت در مکّه بر پيامبر اکرم صلى الله عليه و آله نازل شده است.
«حِجْر» نام شهرى است که قوم حضرت صالح در آن زندگى مى‌کردند و نام اين سوره از آيه هشتاد آن که درباره قوم صالح است، گرفته شده است. «کَذَّبَ أَصْحابُ الْحِجْرِ الْمُرْسَلِينَ»
بيشتر مطالب اين سوره در مورد تهمت و تمسخر کفّار نسبت به قرآن و پيامبراکرم صلى الله عليه و آله و دستور به صبر و گذشت نسبت به آنهاست و يک نوع دلدارى و تسليت، در برابر فشار هجوم مخالفان، بعد از وفات حضرت خديجه و حضرت ابوطالب عليهما السلام براى پيامبر عزيز مى‌باشد.
تفسير نور(10جلدى)، ج4، ص: 438