تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ ما يَأْتِيهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلاَّ کانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ «11»
وَ ما يَأْتِيهِمْ مِنْ رَسُولٍ: و نيامد ايشان را هيچ پيغمبرى. إِلَّا کانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ: مگر که بودند از روى کبر و عناد به آن پيغمبر استهزاء مى‌کردند، چنانچه اين معاندان مى‌کنند. حاصل آن که از ميان انبياء، تو مخصوص اذيت
جلد 7 - صفحه 88
نيستى، بلکه همه مبتلا بودند، لکن اين مطلب مسلم است هر قدر مقام کمال و جلال شخص بيشتر باشد، البته قهرا تأثرش از ناملايمات زيادتر خواهد بود، و چون حضرت ختمى مرتبت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم تمام جهات کمال روحى و جسمى را به اعلى درجه دارا بود، ايذاء و آزار قوم نسبت به آن سرور بى‌اندازه تأثير داشت، به حدى که فرمود: (ما اوذى نبى مثل ما اوذيت) لذا آيات بسيارى را خداوند سبحان براى تسليه آن حضرت نازل فرمود.