1- مرگ و حيات تنها بدست اوست. همه رفتنى هستند، پس سزاوار است با عمل خود ارث خوبى براى وارث حقيقى بجاى گذاريم. «نَحْنُ الْوارِثُونَ»
2- زمان، در علم خداوند اثرى ندارد. علم او به گذشته و حال و آينده يکسان است. عَلِمْنَا الْمُسْتَقْدِمِينَ ... عَلِمْنَا الْمُسْتَأْخِرِينَ
3- برپايى رستاخيز، کيفر وپاداش دادن از شئون ربوبيّت الهى است. «رَبَّکَ هُوَ يَحْشُرُهُمْ»
4- دليل رستاخيز، حکمت خداوند است. (اگر ذرات خاک، غذا و غذا، نطفه و نطفه، انسان شود و با مرگ، دوباره به خاک تبديل شود وحساب وکتابى در کار نباشد، اين کار حکيمانه نيست.) «إِنَّهُ حَکِيمٌ»
5- در قيامت قديم وجديد با هم محشور مىشوند. «يَحْشُرُهُمْ» وخداوند بر عملکرد همه وآثار ونيّات هر فرد، آگاهى کامل دارد. «حَکِيمٌ عَلِيمٌ»