تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) وَ لا يَحْزُنْکَ الَّذِينَ يُسارِعُونَ فِي الْکُفْرِ إِنَّهُمْ لَنْ يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئاً يُرِيدُ اللَّهُ أَلاَّ يَجْعَلَ لَهُمْ حَظًّا فِي الْآخِرَةِ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ (176) ترجمه‌ و اندوهگين نسازند ترا آنانکه ميشتابند بکفر همانا ايشان ضرر نمى- رسانند خدا را بچيزى ميخواهد خدا که قرار ندهد براى آنها بهره‌اى در آخرت و از براى ايشان است عذابى بزرگ. تفسير پس از ظهور نفاق منافقين و ارتداد بعضى از ضعفاء الايمان بواسطه تخويف شياطين انسى آنانرا از قريش و امتناع از حضور در معرکه جهاد گرد ملال بر خاطر سيد کائنات نشست که مبادا از مخالفت آنها ضررى بر مسلمين وارد شود و موجب شوکت و قوت کفار گردد لذا خداوند باين آيه تسليت آميز آن غبار را از خاطر مبارک شست و شو فرمود و اطمينان داد که سبقت و سرعت و حرص آنها بکفر مضر بحال اولياء خدا نيست بلکه مضر بحال خودشان است و بس خداوند اراده فرموده است که بآنها کمکى نکند و آنها را بحال خودشان واگذارد تا بسوء اعمال خودشان مستحق عذاب عظيم شوند چون قابليت تأييد را ندارند و لياقت بهره‌بردارى از اعمال دنيوى در آخرت براى آنها نيست و در اين آيه دلالت است که شقاوت آنها بدرجه کمال رسيده بود که از رحمت ارحم الراحمين محروم شدند و به حال کفر از دنيا رهسپار گشتند.