تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ لا تُخْزُونِ (69)
وَ اتَّقُوا اللَّهَ: و بپرهيزيد و بترسيد خدا را در ارتکاب قبايح و فواحش، و نگاهداريد اوامر و نواهى الهى را. يا بيانديشيد عقاب سبحانى را در مباشرت شما آنچه را که به من بدى رساند. وَ لا تُخْزُونِ: و مرا ذليل و خوار و بى‌مقدار نکنيد پيش مهمانان به چيزى که شرمندگى آورد.
تنبيه: در آيات شريفه اشاراتى است:
1- اکرام مهمان يکى از ملکات فاضله و آداب حسنه و شيوه مرضيه انبياء و اولياء، و باعث نيکنامى است در هر کيش و آئينى.
2- ارشاد ديلمى «1»- فرمود حضرت رسول اکرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم من اکرم الضّيف فقد اکرم سبعين نبيا و من انفق على الضّيف درهما فکانما انفق الف دينار فى سبيل اللّه: هر که اکرام کند مهمانى را، پس بتحقيق اکرام نموده هفتاد پيغمبر را، و هر که انفاق کند بر مهمانى يک درهم، پس چنان است که
«1» ارشاد القلوب، جزء اوّل، باب 43 (صفحه 138)
جلد 7 - صفحه 129
انفاق نموده هزار هزار درهم در راه خدا.
ايضا روزى «1» حضرت امير المؤمنين عليه السّلام گريه نمودند، اصحاب سبب را پرسيدند، فرمود: هفت روز است بر ما گذشته و مهمانى براى ما نيامده.
2- تقوى به منزله قلعه محکمى است براى حفظ از مناهى و ملاهى، و جامع خيرات و سعادات است. هر قومى که اين پاسبان قوى در ميانشان نباشد، بالاخره ناهنجارى خاندان آنها را بر باد دهد، چنانچه قوم لوط به کلى ريشه آنان منقطع گرديد.
3- قبول نصيحت ناصح مشفق، موجب جلب خيرات و دفع شرورات خواهد بود، و تمرد از آن خطرهاى عظيمى وارد سازد.