1- کوهها، محصول يک تصادف کور نيست، بلکه بر اساس تدبير حکيمانه است.
«أَلْقى فِي الْأَرْضِ رَواسِيَ»
2- کوهها چون ثابت و استوار هستند، مى‌توانند مانع اضطراب و مايه آرامش زمين و ساکنانِ آن شوند. «رَواسِيَ أَنْ تَمِيدَ بِکُمْ» (آرى کسى مى‌تواند جلوى ناآرامى و اضطرابِ جامعه را بگيرد که خود ثابت‌قدم و استوار باشد.)
3- کوهها با سراشيبى دامنه‌هاى آن، سبب جريان آب در نهرها مى‌شوند. «أَنْهاراً»
4- کوهها، بر خلاف آنچه به نظر مى‌رسد، مانع راه نيستند، بلکه راهنماى راه هستند. «سُبُلًا لَعَلَّکُمْ تَهْتَدُونَ»
5- کوهها هم مايه‌ى هدايت ظاهرى‌اند وهم معنوى. «لَعَلَّکُمْ تَهْتَدُونَ»
«1». نهج‌البلاغه، خطبه 91.
«2». تفسير نورالثقلين.
جلد 4 - صفحه 502
(کوهها بهترين علامت راه در بيابان است و همچنين بهترين راه خداشناسى و توجّه به عظمت و قدرتِ خالق‌اند.)