مشابه همين آيه در سوره‌ى ابراهيم آيه 33 آمده است، امّا آنجا در پايان آيه مى‌فرمايد:
«إِنَّ الْإِنْسانَ لَظَلُومٌ کَفَّارٌ» واينجا در پايان آيه مى‌فرمايد: «إِنَّ اللَّهَ لَغَفُورٌ رَحِيمٌ» آرى! نعمت‌ها نشانه‌ى لطف ورحمت خداست، امّا اين انسان است که کفران مى‌کند و به خود و جامعه ظلم مى‌نمايد.
گرچه شمردنِ نعمت‌هاى الهى ممکن نيست، امّا ذکر و ياد آنها لازم است. چنانکه در آيه 11 سوره ضُحى مى‌فرمايد: «وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّکَ فَحَدِّثْ» و در زيارت امين اللَّه مى‌خوانيم:
«ذاکرة لسوابغ آلائک»
انسان حتّى قدرت شمردن نعمت‌هاى الهى را ندارد چه رسد به قدرتِ شکرگزارى آنها.
از دست و زبان که برآيد
کز عهده‌ى شکرش به در آيد
بنده همان به که زتقصيرخويش
عذر به درگاه خداى آورد
ور نه سزاوار خداونديش
کس نتواند که بجاى آورد