مراد از «طَيِّبِينَ» با توجّه به آيات قبل که در مورد اهل کفر و شرک بود: «الَّذِينَ تَتَوَفَّاهُمُ الْمَلائِکَةُ ظالِمِي أَنْفُسِهِمْ» کسانى هستند که اهل شرک وگناه نبودهاند و اينها همان متقين هستند. «طيب» يعنى پاک از هرگونه کدورت و ناخالصى وآراسته به کمالات و محاسن.