1- کفّار تا قهر خدا را نبينند دست از انکار برنمىدارند. «هَلْ يَنْظُرُونَ»
2- قهر الهى در دنيا، براى تربيت است نه انتقام. «أَمْرُ رَبِّکَ» به جاى «أَمَرَ اللَّهُ»*
3- خط شرک، کفر واستکبار، در طول تاريخ فعّال بوده است. «کَذلِکَ فَعَلَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ»
4- عذاب الهى، ظلم به ما نيست، بلکه عمل ما، ظلم بوده است. «وَ ما ظَلَمَهُمُ اللَّهُ وَ لکِنْ کانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ»
جلد 4 - صفحه 516
5- کفر و تکبر، ظلم به انسانيّت خويش است. «أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ»
6- آنچه خطرناک است استمرار ظلم و طغيان است. کانُوا ... يَظْلِمُونَ
7- نزول عذاب پس از اتمام حجّت و فرستادن پيامبران و کتب، نه فقط ظلم نيست، بلکه عين عدل است. «وَ ما ظَلَمَهُمُ اللَّهُ»