اين سوره را به جهت اين داستان، سوره بقره ناميده‌اند. فرمان ذبح گاو، در تورات «1» به عنوان يک قانون قضايى مطرح شده است و خلاصه‌ى ماجرا از اين قرار بوده که مقتولى در بين بنى‌اسرائيل پيدا شد که قاتل آن معلوم نبود. در ميان قوم نزاع و درگيرى شروع شد و هر قبيله، قتل را به طايفه و قبيله‌اى ديگر نسبت مى‌داد و خود را تبرئه مى‌کرد.
آنها براى داورى و حل مشکل، نزد حضرت موسى رفتند. موسى عليه السلام به آنها فرمود: خداوند دستور داده گاوى را ذبح کنيد و قطعه‌اى از بدن آنرا به مقتول بزنيد تا زنده شود و قاتل خود را معرّفى کند. آنها با شنيدن اين جواب به موسى عليه السلام گفتند: آيا ما را مسخره مى‌کنى؟
موسى گفت: مسخره کردن کار جاهلان است و من به خدا پناه مى‌برم که از جاهلان باشم.
در فرهنگ قرآن و روايات، جهل به معناى بى‌خردى است، نه نادانى. لذا کلمه‌ى «جهل» در برابر «عقل» بکار مى‌رود، نه در برابر علم. وچون مسخره کردن ديگران، نشانه‌ى بى‌خردى است، حضرت موسى از آن به خدا پناه مى‌برد.