ممکن است اين آيه اشاره به مضمون آيه 136 سوره انعام باشد که بت‌پرستان سهمى از کشاورزى و دامدارى خود را، نصيب بت‌ها مى‌دانستند، «وَ جَعَلُوا لِلَّهِ مِمَّا ذَرَأَ مِنَ الْحَرْثِ وَ الْأَنْعامِ نَصِيباً فَقالُوا هذا لِلَّهِ بِزَعْمِهِمْ وَ هذا لِشُرَکائِنا» احتمال ديگرى که مرحوم علامه طباطبايى در اين آيه پسنديده‌اند، آن است که مردم در نزول نعمت‌ها ورفع بلاها، نقشى براى خدا در نظر نمى‌گيرند و همه را از غير او مى‌بينند.
مشرکان، ملائکه را دختران خدا مى‌دانستند، چنانکه در آيه 19 سوره‌ى زخرف مى‌فرمايد:
«وَ جَعَلُوا الْمَلائِکَةَ الَّذِينَ هُمْ عِبادُ الرَّحْمنِ إِناثاً» و در اين عقيده‌ى آنها، سه انحراف بود:
الف: براى خدا فرزند قائل مى‌شوند، در حالى که «لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ»
ب: ملائکه را دختر مى‌پنداشتند، در حالى که آنها دختر و پسر ندارند.
ج: آنها که خود دختر را مايه ننگ مى‌دانستند، آن را به خدا نسبت مى‌دادند! «أَ فَأَصْفاکُمْ رَبُّکُمْ بِالْبَنِينَ وَ اتَّخَذَ مِنَ الْمَلائِکَةِ إِناثاً» «1»