1- شما که دو انسان (مولى و عبد) را يکسان نمى‌دانيد، چگونه خالق و مخلوق را مساوى مى‌دانيد. «هَلْ يَسْتَوِي»
2- با سؤال ومثال، وجدان مردم را بيدار وبه فکر واداريد. ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا* ... هَلْ يَسْتَوِي
جلد 4 - صفحه 555
3- ريشه‌ى شرک مردم، جهل است. «بَلْ أَکْثَرُهُمْ لا يَعْلَمُونَ»
4- قدرت يک نعمت الهى است «لا يَقْدِرُ عَلى شَيْ‌ءٍ- يُنْفِقُ مِنْهُ سِرًّا وَ جَهْراً»
5- رزق حسن زمانى زيباست که همراه با انفاق باشد. «رِزْقاً حَسَناً فَهُوَ يُنْفِقُ مِنْهُ» و زبان گويا زمانى ارزش دارد که همراه با امر به عدالت باشد. «مَنْ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ»
6- انفاق سرّى از انفاق عَلَنى، بهتر است. ( «سر» قبل از «جهر» آمده است)
7- زبان، کليد روزى است. أَبْکَمُ لا يَقْدِرُ عَلى شَيْ‌ءٍ، کَلٌّ عَلى مَوْلاهُ ... لا يَأْتِ بِخَيْرٍ
8- امر به معروف زمانى اثر دارد که آمر نيز در راه درست باشد. «يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ هُوَ عَلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ»
9- افراد مالک نيز از خود چيزى ندارند ودر سايه رزق الهى به نوايى رسيده‌اند.
(در آيه به جاى اينکه در برابر «مملوک» کلمه‌ى «مالک» قرار گيرد، «رَزَقْناهُ» آمده است)