نکته‌های تفسیر نور

«غَيْبُ» در برابر شهود و يک امر نسبى است. يعنى ممکن است چيزى نسبت به شخصى، غيب باشد و نسبت به ديگرى، حاضر و ظاهر باشد. «أَمْرُ السَّاعَةِ» يعنى واقعه‌ى قيامت، از مهم‌ترين مصاديقِ‌ «غَيْبُ» است و از الطاف خداوند آن است که زمان آن را بر ما مخفى داشته است. ممکن است اين آيه پاسخى به تشبيهات مشرکان در آيات قبل باشد که اگر در آسمان وزمين براى خدا شريکى بود، خدا از او آگاه بود، چون او همه چيز را مى‌داند. بدن انسان پس از مرگ متلاشى و ذراتش در زمين پخش و غايب مى‌شود، او غيب را جلد 4 - صفحه 556 مى‌داند و بار ديگرى او را مى‌آفريند.