1- گواه هر قومى از خودشان است تا حجّت بر آنها تمام شود. «مِنْ کُلِّ أُمَّةٍ شَهِيداً»
2- خدا در ميان هر قومى ودر هر زمانى، برمردم حجّت وشاهد دارد. «مِنْ کُلِّ أُمَّةٍ شَهِيداً»
3- در دادگاه الهى، حساب و کتاب و گواه و شهادت مطرح است. «شَهِيداً»
4- با وجود شاهد و حجّت، ديگر عذرتراشى و توجيه يا رضايت طلبى معنا ندارد. لا يُؤْذَنُ ... لا هُمْ يُسْتَعْتَبُونَ