1- کفر مقدّمه‌ى فساد است. کَفَرُوا وَ صَدُّوا ... يُفْسِدُونَ همان گونه که ايمان مقدّمه عمل صالح است. «آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ»* (که در آيات متعدّد آمده است)
2- حساب رهبران کفر که با قلم و بيان و امکانات، راه خدا را مى‌بندند، از حساب افراد عادّى جداست. «زِدْناهُمْ عَذاباً فَوْقَ الْعَذابِ»
3- مفسد فى‌الارض تنها کسانى که امنيّت جامعه را بهم مى‌زنند نيستند، بلکه هر فرد يا گروهى که به هر شکلى، مانع رشد معنوى جامعه شود، مفسد است.
الَّذِينَ کَفَرُوا وَ صَدُّوا ... بِما کانُوا يُفْسِدُونَ
«1». آل‌عمران، 195.
«2». نحل، 125.
«3». آل‌عمران، 146.
«4». نساء، 76.
«5». آل‌عمران، 169.
«6». اعراف، 30.
«7». اعراف، 45.
«8». اعراف، 45.
«9». انفال، 36.
تفسير نور(10جلدى)، ج4، ص: 568