تفسیر نور

تفسیر نور (محسن قرائتی) مَنْ کَفَرَ بِاللَّهِ مِنْ بَعْدِ إِيمانِهِ إِلَّا مَنْ أُکْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمانِ وَ لکِنْ مَنْ شَرَحَ بِالْکُفْرِ صَدْراً فَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ مِنَ اللَّهِ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ «106» کسى‌که بعد از ايمان به خدا کافر (و مرتد) شود، نه آنکه او را به زور وادار کرده‌اند (که با زبان اظهار کفر کند) در حالى که قلبش به ايمان خويش مطمئن است، بلکه کسى که سينه به روى کفر بگشايد (و بعد از ايمان با شادى به استقبال کفر برود) پس بر آنان از طرف خداوند غضبى است و برايشان عذابى بزرگ است.