1- فرزندان، بايد به درايت و دلسوزى پدر اعتماد و در مسائل زندگى با او مشورت کنند. «قالَ يُوسُفُ لِأَبِيهِ»*
2- پدر را به اسم صدا نزنيم. «يا أَبَتِ»
3- پدر و مادر، بهترين مرجع براى حلّ مشکلات فرزندان هستند. «يا أَبَتِ»
4- پدران و فرزندان در خطاب به يکديگر، از واژه‌هايى که نشانه‌ى صميميّت، رحمت و شفقت است، استفاده کنند. «يا أَبَتِ»*
5- والدين به خواب‌هاى فرزندانشان توجّه کنند. «يا أَبَتِ»
6- حضرت يوسف در ابتدا، تعبير خواب نمى‌دانست و لذا براى تعبير رؤيايش از پدر استمداد کرد. «يا أَبَتِ»
7- گاهى رؤيا وخواب ديدن، يکى از راه‌هاى دريافت حقايق است. «إِنِّي رَأَيْتُ»
8- در فرهنگِ خواب، اشيا، نماد حقايق مى‌شوند. (مثلًا خورشيد نشان پدر و ماه تعبير از مادر و ستارگان نشان برادران است.) رَأَيْتُ أَحَدَ عَشَرَ کَوْکَباً ...
9- ديدن ماه و خورشيد و ستارگان (به صورت هم زمان)، از شگفتى‌هاى رؤياى يوسف است. «کَوْکَباً وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ»*
10- خوابِ اولياىِ خدا، واقعى است. «رَأَيْتُ» در اين آيه «رَأَيْتُ» تکرار شده است تا بگويد حتماً ديدم و گمان نشود ماجرا خيالى بوده است.
11- يوسف عليه السلام در خواب چنان ديد که خورشيد و ماه و ستارگان، همانند موجودات داراى عقل، بر او سجده مى‌کنند. (جمله «رَأَيْتُهُمْ» براى افراد عاقل
جلد 4 - صفحه 154
بکار مى‌رود)*
12- انسان‌هاى برگزيده، به مقامى مى‌رسند که مسجود ديگر انسان‌ها مى‌شوند.
«رَأَيْتُهُمْ لِي ساجِدِينَ»*
13- گاهى در نوجوان، استعدادى هست که بزرگترها را به تواضع وامى‌دارد.
«ساجِدِينَ»
14- شروع داستان با رؤيا و پايان آن با تعبير آن، از بهترين روشها براى نوشتن داستان و سناريو است. «أَحْسَنَ الْقَصَصِ- رَأَيْتُهُمْ لِي ساجِدِينَ»*