تفسیر نور (محسن قرائتی)
«191» الَّذِينَ يَذْکُرُونَ اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً وَ عَلى جُنُوبِهِمْ وَ يَتَفَکَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ رَبَّنا ما خَلَقْتَ هذا باطِلًا سُبْحانَکَ فَقِنا عَذابَ النَّارِ
(خردمندان) کسانى هستند که ايستاده و نشسته و (خوابيده) بر پهلو ياد خدا مى‌کنند و در آفرينش آسمان‌ها و زمين انديشه مى‌کنند (و از عمق جان مى‌گويند:) پروردگارا! اين هستى را باطل و بى هدف نيافريده‌اى، تو (از کار عبث) پاک و منزّهى، پس ما را از عذاب آتش نگهدار.