قرآن براى اينکه تمام توجّه انسان به خدا معطوف شود و از غير او مأيوس گردد، همه‌ى راههايى را که ممکن است باعث گرايش انسان به غير خدا شود مى‌بندد، مثلًا مى‌فرمايد:
«الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِيعاً» اگر به خاطر کسب عزّت به سراغ ديگران مى‌روى، بدان که تمام عزّت‌ها براى خداست.
در جاى ديگر مى‌فرمايد: «أَنَّ الْقُوَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً» تمامى قدرت‌ها در نزد خداوند است.
و در اين آيه مى‌فرمايد: «فَلِلَّهِ الْمَکْرُ جَمِيعاً» تمام تدبيرها از خداست، تا انسان براى دستيابى به عزّت و قدرت و سياست به ديگران دل نبندد.
يکى از بهترين نمونه‌هاى مکر خداوند، مهلت دادن به منحرفان است، بنحوى که آنها گمان مى‌کنند راهشان درست است، امّا خداوند بارها در قرآن فرموده است که کفّار گمان نکنند مهلت دادن، نشانه محبّت ما نسبت به آنهاست، بلکه ما مهلت مى‌دهيم تا پيمانه‌ى آنها پر شود.