1- نقل بخش‌هاى مهم تاريخ و آگاهى دادن به آن، يکى از شيوه‌هاى تربيتى است.
«نَقُصُّ عَلَيْکَ مِنْ أَنْباءِ الرُّسُلِ»
2- بيان سرگذشت انبيا عليهم السلام بار تربيتى دارد و کلمه و نکته‌اى از آن بى‌دليل نيست. «کُلًّا»
3- داستان‌هاى قرآنى، برگزيده‌اى از سرگذشت زندگانى انبيا عليهم السلام است. «نَقُصُّ عَلَيْکَ مِنْ أَنْباءِ الرُّسُلِ»
4- داستان‌هاى قرآنى هدفدار است، نه وسيله سرگرمى و يا اغفال. نَقُصُّ عَلَيْکَ ... ما نُثَبِّتُ
5- در نقل داستان بايد آن فرازهايى مورد توجّه قرار گيرد که داراى بار ارزشى است. «ما نُثَبِّتُ»
6- بهترين داستان آن است که مايه‌ى آرامش خاطر باشد. «ما نُثَبِّتُ بِهِ فُؤادَکَ»
7- آرام‌بخش دلها خداوند است. «نُثَبِّتُ بِهِ فُؤادَکَ»
8- انبيا عليهم السلام نيز به تقويت روحيّه نياز دارند. «نُثَبِّتُ بِهِ فُؤادَکَ»
9- هرگز با باطل آرامش واقعى و دائمى صورت نمى‌گيرد. «نُثَبِّتُ بِهِ فُؤادَکَ وَ جاءَکَ فِي هذِهِ الْحَقُّ»
10- يک مُبلّغ، زمانى در تبليغ و موعظه خود موفق است که از ثبات و اطمينان کامل برخوردار باشد. «نُثَبِّتُ بِهِ فُؤادَکَ»
جلد 4 - صفحه 137
11- همه‌ى داستان‌هاى قرآنى حقيقت دارد و با نوعى برهان و دليلِ قابل قبول همراه است. «الحقّ»
12- در تبليغ بايد ابتدا آرامش خاطر، بعد کلام مستدلّ و سپس موعظه باشد.
«فؤادک، حق، موعظه»
13- بهترين شيوه‌هاى تربيتى، تنها در مورد انسان‌هاى آماده کارساز است. «ذِکْرى لِلْمُؤْمِنِينَ»