1- بيان تاريخ به مقدارى لازم است که سبب رشد، پندآموزى و هشدار باشد. «مِنْ أَنْباءِ» (بعضى از تاريخ گذشتکان نه همهى آن)
2- تاريخ نوح، هود، صالح، لوط، شعيب و موسى، از بخش مهم تاريخ بشرى است. «أَنْباءِ» ( «أَنْباءِ» به معناى اخبار مهمّ است)
3- قرآن منبعى براى آشنايى با تاريخ گذشته و فرجام پيشينيان است.
4- گفتن داستانهاى صحيح، مستند و آموزنده، کارى خدايى است، از آن غفلت نکنيم. «نَقُصُّهُ»
5- داستانهاى قرآنى، صادقترين و صحيحترين قصههاست، زيرا گويندهى آنها خداست. «نَقُصُّهُ»
6- حساب تاريخ امّتها از حساب آثار وبقاياى آنها جداست، زيرا تاريخ امرى ماندگار است، گرچه ممکن است از آثار وبقاياى آنان خبرى نباشد. «حَصِيدٌ»