1- توجّه به مسائل فرعى، انسان را از تمرکز نسبت به مسائل اساسى، باز مىدارد.
«إِنَّ الْبَقَرَ تَشابَهَ عَلَيْنا»
2- روحيّهى لجاجت باعث مىشود حقّ بر انسان مشتبه شود. «إِنَّ الْبَقَرَ تَشابَهَ عَلَيْنا»
3- گاهى سؤال براى تحقيق و علم و آگاهى نيست، بلکه نشانهى روح لجاجت و طفره رفتن است. «يُبَيِّنْ لَنا ما هِيَ إِنَّ الْبَقَرَ تَشابَهَ عَلَيْنا»
4- رهبران الهى، سعهى صدر دارند و جسارت را به روى خود نمىآورند. (کلمه «رَبَّکَ» بجاى «ربّنا» يک نوع جسارت بود که بارها تکرار شد، ولى حضرت موسى به روى خود نياورد.)