1- حسود، در مقابل اراده‌ى خدا قد علم مى‌کند. «يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلى ما آتاهُمُ اللَّهُ»
2- منشأ همه‌ى نعمت‌ها و بهره‌گيرى‌ها فضل خداست. «مِنْ فَضْلِهِ» به جاى آرزوى زوال نعمت ديگران، از خداوند آرزوى فضل او را داشته باشيد.
3- همسويى اهل کتاب با مشرکان و قضاوت بر اينکه شرک شما بهتر از توحيد مسلمانان است، به خاطر حسادت است. در آيات قبل خوانديم که يهوديان به مشرکان گفتند: هؤُلاءِ أَهْدى ... در اين آيه مى‌خوانيم: «أَمْ يَحْسُدُونَ» 4- همه‌ى الطاف از اوست. (سه بار کلمه «آتَيْنا» تکرار شده است)
5- حکومت الهى بايد بدست کسانى باشد که قبل از حکومت، داراى مقام معنوى و علمى و بينش بالايى باشند. نام کتاب و حکمت قبل از ملک عظيم آمده است. (آرى نعمت‌هاى معنوى بر مادّى مقدّم است.) آتَيْنا ... الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ آتَيْناهُمْ مُلْکاً عَظِيماً
«1». کافى، ج 1، ص 186.
«2». کافى، ج 1، ص 306.
«3». کافى، ج 1، ص 306.
«4». بحار، ج 28، ص 275.
تفسير نور(10جلدى)، ج2، ص: 86