تفسیر نور (محسن قرائتی)
فَکَيْفَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ ثُمَّ جاؤُکَ يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ إِنْ أَرَدْنا إِلَّا إِحْساناً وَ تَوْفِيقاً «62»
پس چگونه وقتى به خاطر کارهايى که از قبل انجام دادند، مصيبتى و مشکلى به آنان مىرسد و (از براى رهايى از آن) سراغ تو مىآيند، به خدا سوگند ياد مىکنند که هدف ما (از مراجعه به طاغوت) جز نيکى و توافق (ميان دو طرف نزاع) نبوده است.