1- هدف از فرستادن انبيا، هدايت مردم از طريق اطاعت از آنان است. «إِلَّا لِيُطاعَ»
2- اطاعت مخصوص خداست. حتّى اطاعت از پيامبران بايد با اذن خدا باشد و گرنه شرک است. «لِيُطاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ»
«1». شورى، 5.
«2». غافر، 7.
جلد 2 - صفحه 98
3- توبه‌ى ترک رهبر، بازگشت به رهبر است. «لِيُطاعَ- جاؤُکَ»
4- رها کردن انبيا ورجوع به طاغوت، ظلم به مقام انسانى خود است. «ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ» (با توجّه به ارتباط اين آيه با آيات قبل)
5- پيوند همه مردم با رسول‌اللّه بايد محکم باشد. چه مؤمن چه فاسق. مؤمن براى کسب فيض وفاسق براى درک شفاعت. «جاؤُکَ»
6- راه بازگشت و توبه براى خطاکاران و حتّى منافقان باز است. (با توجّه به آيات قبل که مربوط به منافقان است) «فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ»
7- زيارت رهبران آسمانى و استمداد و توسل از طريق آن عزيزان، مورد تأييد قرآن است. «جاؤُکَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ»
8- پيامبر بخشنده‌ى گناه نيست، واسطه‌ى عفو الهى است. «اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ»
9- خطاکار، ابتدا بايد پشيمان شود و به سوى حقّ برگردد، سپس براى استحکام رابطه با خداوند، از مقام رسالت کمک بگيرد. «فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ»
10- گناهکاران نبايد مأيوس شوند؛ استغفار، توبه وزيارت اولياى خدا، وسيله‌ى بازسازى روحى آنان است. «جاؤُکَ فَاسْتَغْفَرُوا ...»
11- در زيارت رسول خدا و اقرار به لغزش و استغفار خود احساس سبک شدن از گناه به انسان دست مى‌دهد. «لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً»
12- اگر خطاکاران را بخشيديد به آنان محبّت نيز بکنيد. «تَوَّاباً رَحِيماً»
13- گناه، حجابى ميان انسان و رحمت الهى است و همين که آن حجاب برطرف شد، رحمت دريافت مى‌شود. «اسْتَغْفِرْ ... لَوَجَدُوا اللَّهَ»
14- اقرار و اعتراف به گناه و استغفار در محضر اولياى خدا، وسيله و زمينه‌ى عفو الهى است. «جاؤُکَ فَاسْتَغْفَرُوا ... لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحِيماً»