1- ارشاد و دعوت اولياى خدا، در منافقان بى‌اثر است. «قِيلَ ... أَ نُؤْمِنُ»
2- منافقان، روحيّه امتياز طلبى و خود برتربينى دارند. «أَ نُؤْمِنُ» 3- تحقير مؤمنان، از شيوه‌هاى منافقان است. «کَما آمَنَ السُّفَهاءُ»
«1». «لا يَشْعُرُونَ» بقره، 12؛ «هُمُ السُّفَهاءُ» بقره، 13.
«2». «لا يَفْقَهُونَ» توبه، 87؛ «لا يَعْلَمُونَ» بقره، 13.
«3». «يَعْمَهُونَ» بقره، 15، «لا يُبْصِرُونَ» بقره، 17.
«4». «حَذَرَ الْمَوْتِ» بقره، 19.
«5». «وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ» بقره، 10
جلد 1 - صفحه 62
(ايمان داشتن و تسليم خدا بودن، در نظر منافقان سبک مغزى است.)
4- مسلمانان بايد هوشيار باشند تا فريب ظواهر را نخورند. «أَلا»
5- در فرهنگ قرآن، تسليم حقّ نشدن، سفاهت است. «إِنَّهُمْ هُمُ السُّفَهاءُ»
6- بايد غرور متکبرانه منافق، شکسته وبا آن مقابله شود. «إِنَّهُمْ هُمُ السُّفَهاءُ»
7- افشاى چهره دروغين منافق، براى جامعه اسلامى ضرورى‌است. «هُمُ السُّفَهاءُ»
8- بدتر و دردآورتر از هر دردى، جهل به آن درد است. «لکِنْ لا يَعْلَمُونَ»