1- واقع بينى و انعطافپذيرى، يک اصل در قوانين الهى است. «تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلاةِ إِنْ خِفْتُمْ ...»
2- در حال نماز هم از دشمن غافل نباشيد. سياست و ديانت، عبادت و فطانت از هم جدا نيست. «إِنْ خِفْتُمْ أَنْ يَفْتِنَکُمُ»
3- در مواردى يقين لازم نيست. احتمال توطئه و فتنه براى تصميم و تغيير برنامه کافى است. «إِنْ خِفْتُمْ أَنْ يَفْتِنَکُمُ»
«1». مفردات راغب، ماده «ضرب».
«2». تهذيبالاحکام، ج 3، ص 207.
«3». منلايحضرهالفقيه، ج 1، ص 279.
جلد 2 - صفحه 145
4- حتّى به هنگام احتمال خطر، اقامه نماز واجب است. إِنْ خِفْتُمْ أَنْ يَفْتِنَکُمُ ...
5- کفر و ايمان با هم در تضادّند. «إِنَّ الْکافِرِينَ کانُوا لَکُمْ عَدُوًّا»
6- کفّار، در دشمنى با شما متّحدند. «عدو» بجاى «اعداء»
7- دشمنى کفّار با شما ريشهدار و پرسابقه و دائمى است. «کانُوا لَکُمْ عَدُوًّا»